மீலாது விழா (மவ்லித்) போன்ற மார்க்கப் புதுமைகளை (பித்அத்களை) ‘நல்ல புதுமை’ (பித்அத் ஹஸனா) என்று கூறி நியாயப்படுத்துபவர்களுக்கான மார்க்க ரீதியான தெளிவான மறுப்பு.

முதலாவதாக: முதலில் நாம் அறிந்து கொள்ள வேண்டியது என்னவென்றால்: நபியவர்களின் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) பிறந்த தேதியைத் துல்லியமாகக் குறிப்பிடுவதில் மார்க்க அறிஞர்களிடையே பல்வேறு கருத்து வேறுபாடுகள் நிலவுகின்றன.

• இமாம் இப்னு அப்தில் பர் (ரஹிமஹுல்லாஹ்) அவர்களின் கருத்து: ரபியுல் அவ்வல் 2-ல்).
• இமாம் இப்னு ஹஸ்ம் (ரஹிமஹுல்லாஹ்) அவர்கள் தேர்ந்தெடுத்த முதன்மையான கருத்து : ரபியுல் அவ்வல் 8-ல்.
• அபூ ஜாஃபர் அல்-பாகிரின் கருத்துப்படி: ரபியுல் அவ்வல் 10.
• இப்னு இஸ்ஹாக்கின் கருத்துப்படி:ரபியுல் அவ்வல் மாதம் 12.
• இப்னு அப்தில் பர் அவர்கள் ஸுபைர் பின் பக்கார் என்பவரிடமிருந்து மேற்கோள் காட்டியுள்ள மற்றொரு கருத்தின்படி: நபியவர்கள் புனிதமிக்க ரமலான் மாதத்தில் பிறந்தார்கள் என்றும் கூறப்படுகிறது.

(இது குறித்த விபரங்களுக்கு இப்னு கதீரின் 'அஸ்-ஸீரத்துன் நபவிய்யா', பக்கம்: 199, 200-ஐப் பார்வையிடவும்).

மார்க்க அறிஞர்களுக்கிடையே நிலவக்கூடிய இந்தக் கருத்து வேறுபாடே பின்வரும் உண்மையை நாம் தெளிவாகத் தெரிந்துகொள்வதற்குப் போதுமான சான்றாகும்: அதாவது, நபியவர்களைத் தங்களது உயிரை விட மேலாக நேசித்த இந்த உம்மத்தின் நேர்மையான முன்னோர்கள் (ஸலஃபுகள்), நபியவர்கள் பிறந்த அந்தத் துல்லியமான தேதியைக் குறித்து எவ்வித உறுதியான முடிவையும் கொண்டிருக்கவில்லை; நிலைமை அவ்வாறிருக்க, அவர்கள் அதனை ஒரு பெருநாளாகக் கொண்டாடியிருப்பார்கள் என்பதைப் பற்றிப் பேசவே வேண்டியதில்லை. மேலும், முஸ்லிம்கள் இத்தகைய மீலாது விழாவை (மவ்லிதை) எவ்விதத்திலும் கொண்டாடாமல் பல நூற்றாண்டுகள் கடந்துசென்றன; இறுதியில், ஃபாத்திமிய்யாக்கள் இதனை மார்க்கத்தில் புதிதாகக் கண்டுபிடித்துத் தோற்றுவிக்கும் வரை முஸ்லிம்களிடையே இப்பழக்கம் இருக்கவில்லை.

ஷைக் அலி மஹ்ஃபூழ் (ரஹிமஹுல்லாஹ்) அவர்கள் பின்வருமாறு குறிப்பிடுகின்றார்கள்:

கைரோ (எகிப்தின் தலைநகரம்) நகரில் இந்த மீலாது விழாக்களை முதன்முதலில் தோற்றுவித்தவர்கள்: நான்காம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த ஃபாத்திமிய்யா ஆட்சியாளர்கள் ஆவர். அவர்கள் மார்க்கத்தில் ஆறு வகையான பிறந்தநாள் விழாக்களைப் புதிதாக உண்டாக்கினர்; அவை: நபியவர்களின் பிறந்தநாள் விழா, இமாம் அலி (ரலி) அவர்களின் பிறந்தநாள் , ஃபாத்திமதுஸ்ஸஹ்ரா (ரலி) அவர்களின் பிறந்தநாள் விழா, ஹஸன் மற்றும் ஹுஸைன் (ரலி) ஆகியோரின் பிறந்தநாள் விழா மற்றும் அவர்களின் காலத்தில் ஆட்சியில் இருக்கக்கூடிய ஆட்சியாளரின் பிறந்தநாள் விழா ஆகியவையாகும்.

இந்த பிறந்தநாள் விழாக்கள் அனைத்தும் தங்களது பாரம்பரிய சடங்குகளின்படியே தொடர்ந்து கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வந்தன; இறுதியில், 'அல்-அஃப்தல் அமீருல் ஜுயூஷ்' என்பவர் இதனைத் தடுத்து நிறுத்தி ஒழிக்கும் வரை இப்படியே நீடித்தது. அதன் பிறகு, மக்கள் இக்கொண்டாட்டங்களை முற்றிலும் மறந்துவிடும் நிலையை நெருங்கியபோது, ஹிஜ்ரி 524-ஆம் ஆண்டில் 'அல்-ஆமிர் பிஅஹ்காமில்லாஹ்' என்பவரது ஆட்சிக்காலத்தில் இவை மீண்டும் ஆரம்பிக்கப்பட்டன.

மேலும், 'இர்பில்' (Erbil) நகரில் முதன்முதலில் நபியவர்களின் மீலாது விழாவைத் தோற்றுவித்தவர்: ஏழாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த மன்னரான முளஃப்பர் அபூ ஸயீத் என்பவராவார். இந்த மீலாது விழாக்கள் இன்று வரை தொடர்ந்து செயல்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன; மேலும் மக்கள் இதில் தங்களது வரம்புகளைத் தாண்டி விரிவுபடுத்தி, தங்களது மனோஇச்சைகள் படியும் மற்றும் மனிதர்களிலும் ஜின்களிலும் உள்ள ஷைத்தான்கள் எவற்றை எல்லாம் தூண்டுகின்றனவோ, அவை அனைத்தையும் மார்க்கப் புதுமைகளாக (பித்அத்களாக) இதில் புகுத்திவிட்டனர்.

(நூல்: அல்-இப்தாஃ ஃபீ மழார்ரில் இப்திதாஃ', பக்கம்: 251).

இரண்டாவதாக:

இக்கேள்வியில் மீலாது விழா (மவ்லித்) கொண்டாடுபவர்களால் முன்வைக்கப்பட்ட, “நாம் செய்யக்கூடிய அனைத்தும் நபியவர்களின் காலத்திலோ, ஸஹாபாக்களின் காலத்திலோ அல்லது தாபியீன்களின் காலத்திலோ கண்டிப்பாக இருந்திருக்க வேண்டும் என்று யார் சொன்னது?'என்ற வாதம்—அவர்கள் 'பித்அத்' (மார்க்கப் புதுமை) என்பதன் உண்மையான அர்த்தத்தை அறியாமல் இருக்கிறார்கள் என்பதையே சுட்டிக்காட்டுகிறது; அந்த பித்அத்தைக் குறித்துத்தான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்கள் ஏராளமான ஹதீஸ்களில் நம்மை எச்சரித்துள்ளார்கள். அல்லாஹ்விற்கு நெருக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய மார்க்க வணக்கவழிபாடுகளில் எவற்றைச் செய்ய வேண்டும் என்பதற்கு அந்த வாதத்தை முன்வைத்தவர் குறிப்பிட்ட அதே விதியே (நபிகள் காலத்து நடைமுறை என்பதே) மிக முக்கிய அளவுகோலாகும்.

எனவே, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்கள் நமக்கு மார்க்கமாக ஆக்கித் தராத எந்தவொரு வழிபாட்டின் மூலமும் அல்லாஹ்வை நெருங்க முயல்வது மார்க்க ரீதியாக எவ்விதத்திலும் அனுமதிக்கப்பட மாட்டாது. இந்த விதியானது, பித்அத்களை விட்டும் நபியவர்கள் தடுத்த அந்தப் பொதுவான தடையிலிருந்தே பெறப்பட்டதாகும். ஏனெனில், பித்அத் என்பது அல்லாஹ் மார்க்கமாக ஆக்கித் தராத ஒரு காரியத்தைக் கொண்டு அவனை நெருங்க முயல்வதாகும்'. இதன் காரணமாகவே நபித்தோழர் ஹுதைஃபா (ரலியல்லாஹு அன்ஹு) அவர்கள் பின்வருமாறு கூறினார்கள்: “அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்களின் தோழர்கள் எதனை ஒரு வழிபாடாக நிறைவேற்றவில்லையோ, அதனை நீங்களும் ஒரு வழிபாடாக நிறைவேற்றாதீர்கள்”.

இவ்விடயத்தில்தான் மதீனாவின் மாபெரும் இமாமான இமாம் மாலிக் (ரஹிமஹுல்லாஹ்) அவர்களும் பின்வருமாறு கூறினார்கள்: “அன்றைய நாளில் (நபியவர்கள் மற்றும் ஸஹாபாக்கள் காலத்தில்) எது மார்க்கமாக இருக்கவில்லையோ, அது இன்றைய நாளிலும் ஒருபோதும் மார்க்கமாக இருக்க முடியாது”.

அதாவது இதன் பொருள் என்னவென்றால்: நபியவர்களின் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) காலத்தில் எது மார்க்கமாக இருக்கவில்லையோ மற்றும் எதனைக் கொண்டு அல்லாஹ்விற்கு நெருக்கத்தை ஏற்படுத்த முடியாமல் இருந்ததோ, அது அதற்குப் பிறகும் ஒருபோதும் மார்க்கமாக மாற முடியாது." என்பது தான்.

அடுத்து, கேள்வி கேட்டவர் குறிப்பிட்ட அந்த உதாரணம் - அதாவது 'இல்முல் ஜர்ஹ் வத்-தஃதீல்' (அறிவிப்பாளர்களை விமர்சிக்கும் கலை) என்பது கண்டிக்கத்தக்கது அல்லாத ஒரு நல்ல புதுமை என்று கூறுவது - மார்க்கப் புதுமைகளை (பித்அத்களை) 'நல்ல புதுமை' (பித்அத் ஹஸனா) மற்றும் 'தீய புதுமை' (பித்அத் செய்யிஆ) எனப் பிரிப்பவர்களின் வாதமாகும். மேலும், அவர்கள் இத்துடன் நிறுத்திக் கொள்ளாமல், பித்அத்களை ஐந்து வகையான மார்க்கக் கடமைச் சட்டங்களின் (அஹ்காம் அத்தக்லீஃபிய்யா அல்-ஹம்ஸா—அதாவது: வாஜிப், முஸ்தஹப், முபாஹ், ஹராம் மற்றும் மக்ரூஹ் ஆகியவற்றின்) அடிப்படையிலும் பிரிக்கிறார்கள். இந்த ஐந்து வகைப் பிரிவினையை இமாம் அல்-இஸ் பின் அப்திஸ்ஸலாம் (ரஹிமஹுல்லாஹ்) அவர்கள் குறிப்பிட்டுள்ளார்கள்; அவர்களைப் பின்பற்றி அவர்களது மாணவரான இமாம் அல்-கராஃபீ அவர்களும் இதனை கூறியிருக்கிறார்கள்.

இமாம் அல்-கராஃபீ அவர்கள் இந்தப் பிரிவினையை (நல்ல பித்அத், தீய பித்அத் என்று பிரிப்பதை) ஏற்றுக்கொண்டதை இமாம் ஆஷ்-ஷாதிபி (ரஹிமஹுல்லாஹ்) அவர்கள் கடுமையாக மறுத்து, பின்வருமாறு பதிலளித்துள்ளார்கள்:

'இந்தப் பிரிவினை (நல்ல பித்அத், தீய பித்அத் என்று பிரித்தல்) என்பது புதிதாகக் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஒரு காரியமாகும். இதற்கு எவ்வித மார்க்க ஆதாரமும் இல்லை; மாறாக, இக்கூற்று தனக்குத் தானே முரண்படக்கூடிய ஒன்றாக அமைந்துள்ளது. ஏனெனில், பித்அத் என்பதன் உண்மையான வரம்பே: மார்க்கத்தின் நேரடியான தெளிவான ஆதாரங்களிலிருந்தோ அல்லது அதன் பொதுவான கோட்பாட்டு விதிகளிலிருந்தோ எவ்வித மார்க்க ஆதாரமும் அதற்கு இருக்கக் கூடாது என்பதாகும். ஒருவேளை, ஒரு காரியம் மார்க்கத்தில் கடமை(வாஜிப்), விரும்பத்தக்கது (முஸ்தஹப்) அல்லது அனுமதிக்கப்பட்டது (முபாஹ்) என்பதற்கு மார்க்கத்தில் ஏதேனும் ஓர் ஆதாரம் இருக்குமேயானால், அது ஒருபோதும் பித்அத் ஆகக் கருதப்படாது; மாறாக, அச்செயல் மார்க்கம் ஏவிய அல்லது நமக்கு அனுமதி வழங்கிய பொதுவான நற்காரியங்களின் வரம்பிற்குள்ளேயே நேரடியாக அடங்கிவிடும். நிலைமை அவ்வாறிருக்க, சில காரியங்களை ஒருபுறம் பித்அத்கள் (மார்க்கத்தில் ஆதாரமில்லாத புதுமைகள்) என்று பட்டியலிட்டுவிட்டு, மறுபுறம் அவை வாஜிப், முஸ்தஹப் அல்லது முபாஹ் என்பதற்கு மார்க்க ஆதாரங்கள் உள்ளன என்று கூறுவது ஒன்றோடொன்று முற்றிலும் முரண்படக்கூடிய இரு வேறுபட்ட விவகாரங்களை ஒன்றாக இணைக்க முயல்வதாகும்.

மார்க்கப் புதுமைகளில் (பித்அத்களில்) மக்ரூஹ் (வெறுக்கத்தக்கது) மற்றும் ஹராம் (விலக்கப்பட்டது) என்று பிரிக்கப்படக்கூடிய வகைகள் மட்டுமே—அவை மார்க்கத்தின் அடிப்படையில் புதிய கண்டுபிடிப்புகள் (பித்அத்கள்) என்ற கோணத்தில்—ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கதாகும்; வேறு எந்தக் கோணத்திலும் அல்ல. ஏனெனில், ஒரு காரியத்தைத் தடுப்பதற்கோ அல்லது அதனை வெறுப்பதற்கோ மார்க்கத்தில் ஏதேனும் ஓர் ஆதாரம் இருக்குமேயானால், அந்த ஒரே காரணத்திற்காக அச்செயல் ஒரு 'பித்அத்' என்று நிரூபணமாகிவிடாது. ஏனெனில், அச்செயல் கொலை செய்தல், திருடுதல், மது அருந்துதல் போன்ற சாதாரண ஒரு பாவச் செயலாகவும் (மஃஸியத்தாகவும்) இருக்க முற்றிலும் சாத்தியமுண்டு. எனவே, (மார்க்க ஆதாரங்கள் ஏவியுள்ள வாஜிப், முஸ்தஹப் போன்ற) அந்த ஐந்து வகைப் பிரிவினையானது, பித்அத் விவகாரத்தில் அதற்கென வகுக்கப்பட்டுள்ள பிரத்தியேகப் பாடத்தில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளபடி, மக்ரூஹ் மற்றும் ஹராம் ஆகிய இரண்டைத் தவிர வேறு எதிலும் எவ்விதத்திலும் கற்பனை செய்து கூடப் பார்க்க முடியாத ஒன்றாகும்.

ஆகவே, பித்அத்களை நிராகரிப்பதில் (அனைத்து மார்க்க அறிஞர்களுக்கும் இடையே) ஏகோபித்த கருத்து நிலவுகிறது என்று இமாம் அல்-கராஃபீ அவர்கள் தங்களது சக அறிஞர்களைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டுள்ள செய்தி முற்றிலும் சரியானதே ஆகும். ஆனால், அவர் பித்அத்களை ஐந்து வகைகளாகப் பிரித்த அந்தப் பிரிவினை முற்றிலும் தவறானதாகும். மார்க்க அறிஞர்களிடையே தெளிவான கருத்து வேறுபாடுகள் நேரடியாக மோதிக் கொண்டிருக்கும் போது, அங்கு ஏகோபித்த கருத்து நிலவுவதாக அவர் சொல்வது வியப்பிற்குரிய விடயமே! மேலும், ஒருவர் மார்க்கத்தின் ஏகோபித்த கருத்தை முறித்தால் அதற்கு என்ன விளவுகளைச் சந்திக்க வேண்டியிருக்கும் என்பதை அவர் நன்றாகத் தெரிந்திருந்தும் இவ்வாறு செய்துள்ளார். அவர் இந்தப் பிரிவினை விவகாரத்தில் தாராளமாகத் தனது ஆசிரியரை - அதாவது இமாம் இப்னு அப்திஸ்ஸலாம் அவர்களை - ஆழமான ஆய்வின்றி அப்படியே பின்பற்றிவிட்டார் என்றே தோன்றுகிறது.

பின்னர், இமாம் அல்-இஸ் பின் அப்திஸ்ஸலாம் அவ்வாறு ஐந்து வகையாக பிரித்ததற்கு அவர்களிடம் இருந்த நியாயமான காரணத்தை (இமாம் அஷ்ஷாதிபி அவர்கள்) பின்வருமாறு குறிப்பிடுகின்றார். அதாவது, அவர் 'மஸாலிஹ் முர்ஸலா' (பொதுநல நன்மைகள்) என்பதைத்தான் 'பித்அத்' (புதிய வழிமுறை) என்று பெயரிட்டுக் அழைத்தார்.

(இமாம் அஷ்ஷாதிபி அவர்கள்) தொடர்ந்து கூறும்போது: 'இமாம் அல்-கராஃபியைப் பொறுத்தவரை, தன் ஆசிரியரின் நோக்கத்திற்கும், மக்களின் நோக்கத்திற்கும் முற்றிலும் மாறுபட்ட வகையில் இப்பிரிவுகளை அப்படியே எடுத்தாண்டதற்கு அவரிடம் எவ்வித நியாயமும் இல்லை. ஏனெனில், இவ்வாறு ஐந்து வகையாகப் பிரித்ததில் அவர் அனைவருக்குமே மாறுசெய்துவிட்டார். இதனால், அவர் அறிஞர்களின் ஏகோபித்த முடிவிற்கும் மாறுசெய்தவராகிவிட்டார்.”

நூல்: "அல்-இஃதிசாம்" (பக்கங்கள்: 152, 153). இந்த நூலை முழுமையாகப் படித்துப் பார்க்குமாறு பரிந்துரைக்கிறோம். ஏனெனில், அவர் மார்க்க ரீதியாக இதில் மிகச்சிறந்த, ஆழமான மறுப்பை வழங்கியுள்ளார்.

இமாம் அல்-இஸ் பின் அப்திஸ்ஸலாம் (ரஹிமஹுல்லாஹ்) அவர்கள், தங்களது அந்தப் பிரிவினையின்படி கடமையான பித்அத்களுக்கு (அல்பித்ஆ அல்வாஜிபா) உதாரணம் காட்டிப் பின்வருமாறு கூறுகின்றார்கள்: 

"கடமையான (வாஜிபான) பித்அத்களுக்குச் சில உதாரணங்கள் வருமாறு:

முதலாவது உதாரணம்: அல்லாஹ்வின் வேதத்தையும், அவனுடைய தூதர் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்களின் நபிமொழிகளையும் ஆழமாகப் புரிந்து கொள்வதற்குத் துணைபுரியக்கூடிய அரபு இலக்கணக் கலை ஆகியவற்றைக் கற்றுக்கொள்வதில் ஈடுபடுதல். இச்செயலானது மார்க்க ரீதியான கடமையாகும்; ஏனெனில், இஸ்லாமிய மார்க்கச் சட்டங்களை பேணிப் பாதுகாப்பது முஸ்லிம்கள் மீது கடமையாகும். இந்த அரபு இலக்கணக் கலையை அறியாமல் மார்க்கத்தைப் பாதுகாப்பது என்பது சாத்தியமற்ற ஒன்றாகும். மேலும், ஒரு கடமையான விதியை முழுமையாக நிறைவேற்றுவதற்கு எந்தவொரு துணைக்கலை அவசியமாகிறதோ, அந்தக் துணைக்கலையைக் கற்றுக்கொள்வதும் மார்க்கத்தில் கடமையாகும் ‘மார்க்கத்தில் ஒரு கடமையை செய்வதற்கு அவசியமான அனைத்துமே கடமையானதாகும்’ என்ற விதி இதற்கும் பொருந்தும்.

இரண்டாவது உதாரணம்: திருக்குர்ஆன் மற்றும் சுன்னாவில் வரக்கூடிய, மொழியியல் ரீதியான அபூர்வமான/ கடினமான அரபுச் சொற்களை மனனமிடுதல்.

மூன்றாவது உதாரணம்: இஸ்லாமியச் சட்ட அடிப்படைக் கலைகளை முறையாகத் தொகுத்து ஆவணப்படுத்துதல்.

நான்காவது உதாரணம்: ஹதீஸ்களில் எது ஆதாரப்பூர்வமானது மற்றும் எது பலவீனமானது என்பதைப் பிரித்தறிந்து கொள்வதற்காக, அறிவிப்பாளர்களை விமர்சிக்கும் 'இல்முல் ஜர்ஹ் வத்-தஃதீல்' கலையைப் பற்றி ஆராய்தல்.

ஒரு தனிமனிதன் மீது விதியாக்கப்பட்டுள்ள அத்தியாவசியக் கடமைகளைத் தாண்டி, ஒட்டுமொத்த இஸ்லாமிய மார்க்கச் சட்டங்களைப் பேணிப் பாதுகாப்பது என்பது சமுதாயத்தின் கூட்டுக்கடமையாகும் (ஃபர்ளு கிஃபாயாவாகும்) என்று மார்க்கக் கோட்பாடுகள் நமக்குத் தெளிவாக உணர்த்துகின்றன. அப்படியிருக்க, நாம் மேலே குறிப்பிட்ட இந்தத் துணைக்கலைகள் இன்றி ஒட்டுமொத்த மார்க்கச் சட்டங்களைப் பாதுகாப்பது என்பது எவ்விதத்திலும் சாத்தியமாகாது”.

(நூல்: கவாயிதுல் அஹ்காம் ஃபீ மஸாலிஹில் அனாம்:2/173).

"இமாம் ஆஷ்-ஷாதிபி (ரஹிமஹுல்லாஹ்) அவர்கள் இதற்கும் மறுப்புத் தெரிவித்து பின்வருமாறு கூறுகின்றார்கள்:

இமாம் இஸ்ஸுத்தீன் (இப்னுஅப்திஸ்ஸலாம்) அவர்கள் கூறிய வாதத்தைப் பொறுத்தவரை: அதற்கான விளக்கங்கள் நாம் முன்பே விவரித்த விதிகளின்படியே அமையும். அவர் குறிப்பிட்ட அந்தக் கடமையான (வாஜிபான) பித்அத்களின் உதாரணங்கள் யாவும் - அவரே குறிப்பிட்டது போல - ஒரு கடமையை முழுமையாக நிறைவேற்றுவதற்கு எந்தவொன்று அவசியமாகிறதோ, அதுவும் கடமையாகும்’ என்ற விதியின் வரம்பிற்குள் வரக்கூடியவையாகும்.

எனவே, இத்தகைய காரியங்கள் முந்தைய முன்னோர்களான ஸலஃபுகளால் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்றோ, அல்லது இதற்கெனப் பிரத்தியேகமாகத் தனியானதொரு மூல ஆதாரம் மார்க்கத்தில் இருக்க வேண்டும் என்றோ நிபந்தனை விதிக்கப்பட மாட்டாது. ஏனெனில், இவையாவும் மார்க்கத்தின் பொதுவான சமுதாய நலன்களைப் பேணக்கூடிய "மஸாலிஹ் அல்முர்ஸலா" என்ற விதியின் அடிப்படையில் வரக்கூடியவையாகும்; மாறாக, இவை மார்க்கப் புதுமைகள் (பித்அத்கள்) அல்ல.

(நூல்: அல்-இஃதிஸாம்', பக்கம்: 157, 158).

இமாம் ஆஷ்-ஷாதிபி (ரஹிமஹுல்லாஹ்) அவர்களின் மறுப்பின் சுருக்கம்:

இந்தத் துணைக்கலைகளை (இலக்கணம், அறிவிப்பாளர் கலை போன்றவற்றை) மார்க்க ரீதியாகக் கண்டிக்கத்தக்க ஒரு புதுமை (பித்அத்) என்று வர்ணிப்பது எவ்விதத்திலும் சரியானதல்ல. ஏனெனில், மார்க்கத்தைப் பேணிப் பாதுகாக்கவும், சுன்னாவைப் பாதுகாக்கவும், மற்றும் மார்க்கக் கல்விகளையும் அதன் மூல வசனங்களையும் (திருக்குர்ஆன் மற்றும் சுன்னாவை) மக்களுக்கு எவ்விதத் தவறுமின்றி மிகச் சரியான முறையில் கொண்டு சேர்க்குமாறு ஏவக்கூடிய மார்க்கத்தின் பொதுவான வசனங்களும், பொதுவான விதிகளும் இக்கலைகளுக்கு முழுமையான சான்றாக (ஆதாரமாக) அமைந்துள்ளன.

எனவே, இதனை நாம் பின்வருமாறு கூறலாம்: இத்தகைய கல்வித் துணைக்கலைகளைப் 'புதுமை' (பித்அத்) என்று கருதுவது என்பது, வெறும் 'மொழிநடை' அடிப்படையிலானது மட்டுமே ஆகும்; மாறாக, மார்க்க ரீதியானது அல்ல. மார்க்க ரீதியான புதுமைகள் (பித்அத்கள்) யாவுமே (நபியவர்கள் எச்சரித்தது போல) முற்றிலும் கண்டிக்கத்தக்க வழிகேடாகும். ஆனால், மொழிநடை அடிப்படையிலான பித்அத் என்பது (புதிதாகத் தோற்றுவிக்கப்பட்ட உலகியல் சாதனங்கள் போன்றது என்பதால்), அதில் புகழத்தக்க நல்லவைகளும் இருக்கலாம் அல்லது கண்டிக்கத்தக்கத் தீயவைகளும் இருக்கலாம்.

அல்-ஹாஃபிழ் இப்னு ஹஜர் அல்-அஸ்கலானி (ரஹிமஹுல்லாஹ்) அவர்கள் பின்வருமாறு குறிப்பிடுகின்றார்கள்:

மார்க்க வழக்கின்படி 'பித்அத்' என்பது எப்போதுமே கண்டிக்கத்தக்க வழிகேடாகும். ஆனால், 'மொழிநடை'  விதியோ இதற்கு நேர்மாறானதாகும்; ஏனெனில், மொழிநடை அடிப்படையில், முந்தைய முன்மாதிரிகள் எதுவுமின்றி புதிதாகத் தோற்றுவிக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு காரியமும் 'பித்அத்' என்றே அழைக்கப்படும் - அச்செயல் புகழத்தக்க நல்லதாக இருந்தாலும் சரி, அல்லது கண்டிக்கத்தக்கத் தீயதாக இருந்தாலும் சரி.

(ஃபத்ஹுல் பாரி', பாகம்: 13, பக்கம்: 253)

மேலும் அவர்கள் தங்களது அதே நூலில் பின்வருமாறும் குறிப்பிடுகின்றார்கள்:

“அல்-பிதஃ' (البِدَع) என்பது 'பித்அத்' என்ற சொல்லின் பன்மையாகும், அதன் வரையறை: முன்மாதிரிகள் எதுவுமின்றி புதிதாகத் தோற்றுவிக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு காரியமுமே அதற்குள் அடங்கும். எனவே, இது மொழிநடை அடிப்படையில் புகழத்தக்க நல்லவைகளையும், கண்டிக்கத்தக்கத் தீயவைகளையும் ஒருசேர உள்ளடக்கும். ஆனால், மார்க்கச் சட்ட வல்லுநர்களின் வழக்கப்படி, இச்சொல் கண்டிக்கத்தக்கத் தீமைகளுக்கு மட்டுமே பிரத்தியேகமாகப் பயன்படுத்தப்படும். ஒருவேளை, மார்க்க ஆதாரங்களில் இச்சொல் புகழத்தக்க நல்லதொரு காரியத்திற்குப் பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தால், அது அதன் 'மொழிநடை' அடிப்படையிலான அர்த்தத்திலேயே கையாளப்பட்டுள்ளது என்று நாம் விளங்க வேண்டும்”.

(நூல்: ஃபத்ஹுல் பாரி', பாகம்: 13, பக்கம்: 340).

'ஸஹீஹுல் புகாரி' ஹதீஸ் எண் 7277-ன் பின்னூட்டலில், ஷைக் அப்துர் ரஹ்மான் அல்-பர்ராக் பின்வருமாறு குறிப்பிடுகிறார்கள்: இவ்வாறு பிரிப்பது மொழி நடை ரீதியான பித்அத்துக்கு மாத்திரமே சாத்தியமாகும். ஆனால் மார்க்கப் புதுமைகள் (பித்அத்) அனைத்துமே வழிகேடுதான்; நபியவர்கள் கூறினார்கள் “விடயங்களிலே மிகவும் மோசமானது புதிதாக உருவாக்கப்பட்டவைகளே, புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட ஒவ்வொன்றும் வழிகேடுதான்”, நபியவர்கள் இவ்வாறு மொத்தமாக அனைத்துமே வழிகேடுதான் என்று சொல்லியிருக்க, அவற்றை கடமையானது விரும்பத்தக்கது, ஆகுமானது என வகைப்படுத்துவது அனுமதிக்கப்பட்டதல்ல. இந்த மார்க்க புதுமைகளானது மார்க் அடிப்படையில் ஒன்றில் விலக்கப்பட்டதாக (ஹராம்) அல்லது வெறுக்கத்தக்கதாக (மக்ரூஹ்) தான் இருக்கும். ஆகுமான பித்அத் என்றழைக்கப்படும் ஒரு வெறுக்கத் தக்க பித்அத் தான் ஃபஜ்ர் மற்றும் அஸர் தொழுகைக்குப் பின் பிரத்தியேகமாக கைகுலுக்கி கொள்வது.

"நாம் மிக ஆழமாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டியதும், அதன் மீது உறுதியாக நிலைத்திருக்க வேண்டியதுமான ஒரு முக்கிய ஒரு விடயம்தான்: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்களின் காலத்திலும், அவர்களது உன்னதத் தோழர்களின் காலத்திலும் ஒரு காரியத்தைச் செய்வதற்கான அடிப்படைக் காரணங்கள் இருந்தனவா மற்றும் அதனைச் செய்யவிடாமல் தடுக்கும் எவ்விதத் தடைகளும் இல்லாமல் இருந்தனவா என்பதை நாம் கண்டிப்பாக ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும். அதன்படி, நபியவர்களின் பிறப்பு, அவர்களது உன்னதத் தோழர்கள் அவர்கள் மீது கொண்டிருந்த அந்த எல்லையற்ற அதீத அன்பு, எனும் இரு காரணங்களும், அவர்கள் பிறந்த அந்த நாளை ஒரு பெருநாளாக மாற்றி அதனைத் தங்களது வாழ்வில் கொண்டாடுவதற்கான அத்தனை சாதகமான சூழ்நிலைகளையும் ஸஹாபாக்கள் காலத்தில் முழுமையாகவே தோற்றுவித்திருந்தன. அத்துடன், அவர்கள் கொண்டாடுவதற்கான எந்தத் தடையும் அவர்களுக்கு இருக்கவே இல்லை. அவ்வாறிருந்தும், நபியவர்களோ அல்லது அவர்களது உன்னதத் தோழர்களோ தங்களது வாழ்நாளில் இத்தகைய மீலாது விழா சார்ந்த எவ்விதக் கொண்டாட்டங்களையும் செய்யவில்லை எனும் போதே இது மார்க்கத்தில் எவ்வித அனுமதியும் இல்லாத ஒரு காரியம் என்பது மிகத் தெளிவாக உறுதியாகிறது. ஏனெனில், இச்செயல் உண்மையாகவே மார்க்கத்தால் அனுமதிக்கப்பட்ட ஒரு நற்காரியமாக இருந்திருந்தால், அதனைச் செயல்படுத்துவதில் நம்மை விட அவர்கள் அனைவரும் கண்டிப்பாக முந்தியிருப்பார்கள்.

ஷைகுல் இஸ்லாம் இப்னு தைமிய்யா (ரஹிமஹுல்லாஹ்) அவர்கள் பின்வருமாறு குறிப்பிடுகின்றார்கள்:

"அதேபோன்று, கிறிஸ்தவர்கள் ஈஸா (அலை) அவர்களின் பிறந்தநாளைக் கொண்டாடுவதைப் போல அவர்களுக்கு இணையாகச் செய்வதற்காகவோ, அல்லது நபியவர்கள் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) மீது கொண்டுள்ள அன்பு மற்றும் கண்ணியத்தின் காரணமாகவோ மக்களில் சிலர் புதிய சடங்குகளை உருவாக்குகிறார்கள். உதாரணமாக: நபியவர்களின் பிறந்த தேதியைக் குறிப்பிடுவதில் வரலாற்று ரீதியாகப் பல கருத்து வேறுபாடுகள் இருக்கும் நிலையிலும், அதனை ஒரு பெருநாளாக மாற்றி மீலாது விழா (மவ்லித்) கொண்டாடுதல் – இவர்களது அந்த அன்பிற்கும் முயற்சிக்கும் அல்லாஹ் நற்கூலி (அஜர்) வழங்குவானே தவிர, அவர்கள் செய்யக்கூடிய அந்த பித்அத்களுக்காக அல்ல - நிச்சயமாக இச்செயலை முந்தைய சான்றோர்களான ஸலஃபுகள் எவருமே செய்யவில்லை. ஒருவேளை இச்செயல் முற்றிலும் தூய்மையான நற்காரியமாகவோ, அல்லது தீமையை விட நன்மை அதிகம் உள்ள ஒன்றாகவோ இருந்திருந்தால், இதனைச் செய்வதற்கான சூழ்நிலைகளும் காரணங்களும் அன்றைய காலத்திலும் இருந்தன; அத்துடன் இதனைத் தடுப்பதற்கான எவ்வித மார்க்க அல்லது உலகியல் தடைகளும் அன்று இருக்கவில்லை.

மேலும், இது முற்றிலும் நற்செயலாக இருந்திருந்தால், இதனைச் செய்வதற்கு நம்மை விட அந்த ஸலஃபுகளுக்கே (ரலியல்லாஹு அன்ஹும்) மிக அதிகத் தகுதியும் உரிமையும் இருந்திருக்கும். ஏனெனில், அவர்கள் நம்மை விட அல்லாஹ்வின் தூதர் மீது மிக அதீத அன்பும், உன்னதமான கண்ணியமும் கொண்டவர்களாகத் திகழ்ந்தார்கள்; நற்காரியங்களைச் செய்வதிலும் நம்மை விட மிக அதீத ஆர்வம் உடையவர்களாக இருந்தார்கள்.

உண்மையில், நபியவர்கள் மீது வைக்க வேண்டிய அன்பின் முழுமையும், அவர்களுக்குச் செய்ய வேண்டிய கண்ணியத்தின் உச்சமும் எதில் அடங்கியுள்ளது என்றால்: அவர்களை முழுமையாகப் பின்பற்றுவதிலும், அவர்களுக்குக் கீழ்ப்படிவதிலும், அவர்களது கட்டளைகளை ஏற்று நடப்பதிலும், அவர்களுடைய வழிமுறையை (சுன்னாவை) நமது உள்ளத்தாலும், செயல்பாட்டாலும் உயிர்ப்பிப்பதிலும் மட்டுமே உள்ளது. அத்துடன், அவர்கள் எதனைக் கொண்டு அனுப்பப்பட்டார்களோ, அதனை மக்கள் மத்தியில் பரப்புவதிலும், அதற்காக நமது உள்ளம், கரம் மற்றும் நாவைக் கொண்டு பாடுபடுவதிலும் அடங்கியுள்ளது. நிச்சயமாக இதுவே முஹாஜிர்கள், அன்சாரிகள் மற்றும் அவர்களை அழகிய முறையில் பின்பற்றிய முந்திய மார்க்கச் சான்றோர்களின் நேர்வழிப் பாதையாகும்."

(நூல்: இக்திழாஉஸ்ஸிராதில் முஸ்தகீம்: 294-295).

"(இப்னு தைமிய்யா அவர்களின் இந்த கருத்து மிகச்சரியான, நேர்மையான ஒரு மார்க்க விளக்கமாகும். ஏனெனில், நபியவர்கள் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) மீது வைக்க வேண்டிய உண்மையான அன்பு என்பது அவர்களது சுன்னாவைப் பின்பற்றுவதிலும், அதனைக் கற்றுக்கொள்வதிலும், அதனை மக்கள் மத்தியில் பரப்புவதிலும் மற்றும் அதனை அவதூறுகளை விட்டும் பாதுகாப்பதிலும் மட்டுமே உள்ளது என்பதை இது மிகத் தெளிவாக விவரிக்கிறது. இதுவே உன்னத ஸஹாபாக்களின் (ரலியல்லாஹு அன்ஹும்) நேர்வழிப் பாதையாகும்.

மாறாக, பிற்காலத்தில் வந்தவர்கள் இத்தகைய மீலாது விழா கொண்டாட்டங்களின் மூலம் தங்களைத் தாங்களே ஏமாற்றிக் கொண்டனர்; ஷைத்தானும் இக்கொண்டாட்டங்களைக் கொண்டு அவர்களை ஏமாற்றிவிட்டான். இதன் காரணமாகவே, தாங்கள் இந்த விழாக்களை நடத்துவதன் மூலம் நபியவர்கள் மீதான தங்களது அன்பை வெளிப்படுத்துவதாக அவர்கள் எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால், நபியவர்களின் சுன்னாவை உயிர்ப்பிப்பதிலிருந்தும், அதைப் பின்பற்றுவதிலிருந்தும், அதன் பால் மக்களை அழைப்பதிலிருந்தும், அதனைக் கற்றுக்கொடுப்பதிலிருந்தும் மற்றும் அதைப் பாதுகாப்பதிலிருந்தும் அவர்கள் வெகு தொலைவில் உள்ளார்கள்.

மூன்றாவதாக:

இமாம் இப்னு கதீர் (ரஹிமஹுல்லாஹ்) அவர்கள் மீலாது விழா கொண்டாடுவதை அனுமதித்துள்ளார்' என்ற இந்த வாதத்தை முன்வைத்தவர்: இமாம் இப்னு கஸீர் அவர்கள் இவ்வாறு எங்கு குறிப்பிட்டுள்ளார்கள் என்ற அந்த வாசகத்தை அவர் நமக்கு எடுத்துக் காட்டட்டும்! ஏனெனில், இமாம் இப்னு கஸீர் அவர்களின் நூல்களில் இத்தகையதொரு கருத்தை நாங்கள் எங்குமே காணவில்லை. இத்தகைய மார்க்கப் புதுமைகளுக்கு (பித்அத்களுக்கு) ஆதரவு அளிப்பதிலிருந்தும் அல்லது அதனை மக்கள் மத்தியில் பரப்புவதிலிருந்தும இமாம் இப்னு கஸீர் அவர்களின் கண்ணியத்தை நாங்கள் முழுமையாகப் தூய்மைப்படுத்துகிறோம் அவர்கள் அப்படிச் செய்யவில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறோம்.

அல்லாஹ்வே மிக அறிந்தவன்.