از اذکار صبحگاه و شامگاه: سید الاستغفار: «اللَّهُمَّ أَنْتَ رَبِّي لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ، خَلَقْتَنِي وَأَنَا عَبْدُكَ، وَأَنَا عَلَى عَهْدِكَ وَوَعْدِكَ مَا اسْتَطَعْتُ، أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ مَا صَنَعْتُ، أَبُوءُ لَكَ بِنِعْمَتِكَ عَلَيَّ، وَأَبُوءُ لَكَ بِذَنْبِي فَاغْفِرْ لِي، فَإِنَّهُ لَا يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا أَنْتَ» (بار الها، تو پروردگار منی، هیچ معبودی [به حق] جز تو نیست، مرا آفریدی و من بندهٔ تو هستم، و من بر پیمان و وعده‌ام با تو تا حد توانم پایبندم، از شر آنچه انجام داده‌ام به تو پناه می‌برم، به نعمتی که به من عطا کردی اعتراف می‌کنم و به گناهم معترفم؛ پس مرا بیامرز، چرا که هیچ کس جز تو گناهان را نمی‌آمرزد). «سُبْحَانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ» (پاک و منزه است الله و حمد و ستایش از آن اوست). صد بار. «أَعُوذُ بِكَلِمَاتِ اللَّهِ التَّامَّاتِ مِنْ شَرِّ مَا خَلَقَ» (پناه می‌برم به کلمات کامل الله از شر آنچه آفریده است). «اللَّهُمَّ فَاطِرَ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ، عَالِمَ الغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ، لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ رَبَّ كُلِّ شَيْءٍ وَمَلِيكَهُ، أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ نَفْسِي، وَمِنْ شَرِّ الشَّيْطَانِ وَشِرْكِهِ، وَأَنْ أَقْتَرِفَ عَلَى نَفْسِي سُوءًا أَوْ أَجُرَّهُ إِلَى مُسْلِمٍ» (بار الها، ای آفرینندهٔ آسمان‌ها و زمین، دانای غیب و آشکار، هیچ معبودی [به حق] جز تو نیست، پروردگار و مالک هر چیز تویی، پناه می‌برم به تو از شر نفسم، و از شر شیطان و شرک او، و اینکه بر خود بدی روا دارم یا آن را به سوی مسلمانی بکشانم). «اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ العَافِيَةَ فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ، اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ العَفْوَ وَالعَافِيَةَ فِي دِينِي وَدُنْيَايَ وَأَهْلِي وَمَالِي، اللَّهُمَّ اسْتُرْ عَوْرَاتِي وَآمِنْ رَوْعَاتِي، اللَّهُمَّ احْفَظْنِي مِنْ بَيْنِ يَدَيَّ، وَمِنْ خَلْفِي، وَعَنْ يَمِينِي، وَعَنْ شِمَالِي، وَمِنْ فَوْقِي، وَأَعُوذُ بِعَظَمَتِكَ أَنْ أُغْتَالَ مِنْ تَحْتِي» (بار الها، من از تو عافیت را در دنیا و آخرت خواستارم، بار الها، من از تو گذشت و عافیت را در دینم، دنیایم، خانواده‌ام و مالم خواستارم، بار الها، عیب‌هایم را بپوشان و ترس‌هایم را به آرامش بدل ساز، بار الها، مرا از پیش‌ رو، پشت سر، سمت راست، سمت چپ و از بالای سرم محافظت فرما، و به عظمت تو پناه می‌برم از اینکه ناگهان از زیر پایم کشته [و غافلگیر] شوم). «لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ، لَهُ المُلْكُ وَلَهُ الحَمْدُ، وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ» (هیچ معبودی [به حق] جز الله نیست، یگانه است و شریکی ندارد، پادشاهی از آن اوست و ستایش سزاوار او، و او بر هر چیزی تواناست). صد بار. «يَا حَيُّ يَا قَيُّومُ بِرَحْمَتِكَ أَسْتَغِيثُ، أَصْلِحْ لِي شَأْنِي كُلَّهُ، وَلَا تَكِلْنِي إِلَى نَفْسِي طَرْفَةَ عَيْنٍ» (ای زنده، ای پایدار، به رحمت تو فریادرسی می‌جویم، تمام امور مرا اصلاح فرما و مرا حتی به اندازهٔ چشم برهم‌زدنی به خودم وامگذار). «سُبْحَانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ، عَدَدَ خَلْقِهِ وَرِضَا نَفْسِهِ وَزِنَةَ عَرْشِهِ وَمِدَادَ كَلِمَاتِهِ» (پاک و منزه است الله و ستایش از آن اوست، به اندازهٔ شمار آفریدگانش، و خشنودی ذاتش، و هم‌وزن عرشش، و به اندازهٔ مرکب کلماتش). «بِسْمِ اللَّهِ الَّذِي لَا يَضُرُّ مَعَ اسْمِهِ شَيْءٌ فِي الأَرْضِ وَلَا فِي السَّمَاءِ وَهُوَ السَّمِيعُ العَلِيمُ» (به نام الله، ذاتی که با نام او هیچ چیز در زمین و در آسمان زیانی نمی‌رساند، و او بسیار شنوای داناست). سه بار. «حَسْبِيَ اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ، عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَهُوَ رَبُّ العَرْشِ العَظِيمِ» (الله برای من کافی است، هیچ معبودی [به حق] جز او نیست، بر او توکل کردم و او پروردگار عرش بزرگ است). هفت بار. «رَضِيتُ بِاللَّهِ رَبًّا، وَبِالإِسْلَامِ دِينًا، وَبِمُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَبِيًّا» (راضی و خشنودم که الله پروردگارم، اسلام دینم، و محمد ﷺ پیامبرم باشد). سه بار.